Kun je jezelf dat nog herinneren? Het moment dat je voor het eerst het besef had dat je je lichaam niet mooi vond?
Dat je dacht dat het niet was zoals het hoorde te zijn? Dat het te dik was, niet strak of mooi genoeg?

Het moment dat ik besefte dat ik ‘anders’ was, dat weet ik nog heel erg goed.
Bij mij was dat al vrij jong. Volgens mij was ik een kleuter en iemand riep: ‘dikzak’.
Nu is dat een veel voorkomend scheldwoord voor jonge kinderen.
Maar op dat moment kwam de gedachte naar boven: ben ik echt anders? Ben ik inderdaad dik?

Ons lichaam is iets waar we ons veel druk om maken en wat vaak een onderwerp van gesprek is.
En het begint ook al erg jong.
Volwassenen die iets vinden van het lichaam van een jong kind en het journaal en de kranten staan er overigens ook vol mee. We maken ons allemaal druk om de kinderen die te dik zouden zijn.
Met grof geschut hopen we dat we ze kunnen laten afvallen, want dat moet en is gezond.
Waar we geen rekening mee houden is dat onze kinderen een verknipt beeld met eten krijgen. Wat verergert wordt door alle restricties die ze worden op gelegd.

Eerlijk gezegd maak ik mij daar zorgen over.
Puur, door de ervaring die ik heb gehad als kind.
Mijn lichaamsbeeld is hierdoor flink in de war geschopt. Slanker werd ik er trouwens op dat moment ook niet van.
Anorexia ontwikkelde ik wel.

De kans is groot dat ook jouw lichaamsbeeld onderhevig is geweest aan commentaar van buitenaf.
Dat er iets van gevonden werd. Dat je heel hard je best hebt gedaan om aan de verwachtingen van anderen te voldoen.
Want dat is wat je denkt als kind: de volwassenen zullen wel gelijk hebben.

Ook al waren het soms misschien opmerkingen die even tussen neus en lippen geplaatst werden. Deze opmerkingen blijven het langst hangen.
Bijvoorbeeld van je moeder, die zich afvraagt of je niet even beter op je gewicht moet letten omdat je wat bent aangekomen. ‘Wanneer heb je voor het laatst op de weegschaal gestaan? Zou je wel zo veel snoepen? Doe maar niet, dat taartje’.

Deze opmerkingen doen pijn en zorgt ervoor dat jij een verknipt beeld krijgt met je lichaam en je gewicht.
Jaren later is het lastig om daar afstand van te doen. Omdat het soms voelt alsof die opmerkingen en overtuigingen van jou zijn.

Maar zijn ze dat wel?

Even wat overtuigingen die ik jarenlang geloofd hebt over mijn lichaam:

  • Ik heb aanleg om dik te worden
  • Ik zal altijd dik blijven
  • Dik zijn past gewoon bij mij
  • Mijn lichaam is niet mooi zoals het nu is
  • Als ik slanker ben, ben ik mooier, succesvoller en vinden mensen mij leuke
  • Slank zijn is de norm, dik zijn is een gebrek aan discipline

Mijn lijf was niet goed zoals het was en eten was mijn manier om het varkentje even te wassen. Om mijn lijf weer ‘goed’ te laten worden.

Jarenlang heb ik mijn lichaam verafschuwd. Totdat ik anorexia ontwikkelde.
De kilo’s vlogen eraf en wat was ik trots op mijzelf! Wat was ik blij met hoe slank ik was. Eindelijk was het gelukt. Het was net alsof mijn levensdoel bereikt had.
Hoe meer ik afviel, hoe gekker de verslaving werd.

Ik zag dat ik niet meer mooi was, maar het maakte mij niks uit. Ik kreeg vaak de opmerking dat ik lelijk was van magerheid. Maar het deed mij niks.
Als ik maar niet weer dik werd. Als anderen mij maar niet meer dik vonden.
De opmerkingen en pesterijen hadden zo’n pijn gedaan, dat deze opmerkingen zo langs mij heen gleden. Het raakte mij echt niet.

In mijn herstel periode, kwam ik natuurlijk kilo’s aan.
En wat vond ik dat moeilijk en wat jeukte het om weer te gaan lijnen. Want alles in mij riep: AFVALLEN!
Dat was wat ik kende, dat was wat ik jaren deed.
Elke keer werd de oude pijn van tekort schieten weer aangeraakt.

En waarschijnlijk weet je het uit ervaring. Iets wat je jarenlang altijd zo gedaan hebt, is heel hardnekkig om aan te pakken.

Ik moest het compleet anders gaan doen. Ik mocht niet meer lijnen. Dus het enige wat er op zat was vriendjes worden met mijn lichaam.
Zolang had ik gestreden en gevochten, maar ik mocht de strijd gaan opgeven en volledig de overgave in.

Maar hoe doe je dat? Overgave en vriendjes worden met je lichaam?
Lekker cliché, maar liefde is een werkwoord. Liefde bereik je niet door er de hele dag aan te denken.
En dat geldt dus ook voor de liefde voor je lichaam.

De hele dag jezelf voorhouden dat je zo’n fantastisch lijf hebt en dat je zo’n lekker wijf bent. Dat werkt niet als je vervolgens de hele dag weer aan het lijnen of diëten bent.

Jezelf de toestemming geven om het lijf te behouden dat je hebt, zonder ooit weer te gaan diëten of lijnen om je lichaam te veranderen. Dat is naar mijn idee zelf-liefde.

Hieronder geef ik je 8 tips om weer vriendjes met je lichaam te worden:

 

Trek alleen nog kleding aan die lekker zit en past. Gijsel jezelf niet meer met te krappe kleding. Zit je kleding te strak, dan word je er elk moment weer aan herinnert dat je bent aangekomen of dat je dikker bent dan wat je kleding toestaat. Niet doen! Koop fijn zittende kleding.

Wacht niet met mooie kleding kopen tot je een bepaald gewicht hebt. Koop altijd passende en fijne kleding. Ook als je wat bent aangekomen of afgevallen. Je lijf is altijd aan veranderingen onderhevig. Ook als je niet meer rommelt met eten. Hoe fijn is het dat je dan altijd iets fijns en passendst in je kast hebt liggen?

Stop met lijnen of diëten. Elke keer dat jij weer begint met een dieet poging, zeg je in principe tegen jezelf: mijn lijf is niet goed genoeg zoals hij nu is. Onvoorwaardelijk jezelf alles geven waar je naar verlangt, altijd. Dat is de enige manier om echt vriendjes te worden met je lichaam.

Geef je lichaam ook de tijd om het gewicht te vinden wat daar bij past. Na jarenlang van sturen en manipuleren van je eten, heeft je lichaam geen flauw idee waar hij aan toe is. Het is dan ook niet vreemd als je gewicht schommelt. Soms kost het echt jaren van niet meer diëten en lijnen, voor je lijf echt vertrouwen krijgt dat er altijd weer eten binnen gaat komen. Dan komt er tijd voor ontspanning en zul je zien dat het lekker gaat settelen.

Baal je van je lichaam? Dat is oké. Het geeft echt niet. Iedereen heeft dat. Deze gedachten mag je gewoon laten passeren en vervolgens hoef je hier helemaal niks mee. Hoe langer je hier geen aandacht aan geeft, hoe meer je zult merken dat deze gedachten minder aanwezig gaan zijn.

Ook al heb je volgens de boekjes overgewicht of een te hoge BMI. Laat je niet wijsmaken dat je niet gezond bent of dat je gewicht te hoog is. Jezelf vertellen dat je te dik bent vind ik niet liefdevol. Het kan maar zo zijn dat jouw gewicht altijd wat ‘hoger’ is, omdat dit bij jouw lichaam past. Laat je niet wijsmaken door iets of een ander dat jij daarom niet gezond bent of dat jij een te hoog gewicht hebt. Laat die kaders los.

Vertrouw erop dat jouw lichaam weet wat goed voor haar is. Ook al kost het wat tijd om dit vertrouwen weer terug te krijgen. Geloof op jouw innerlijke kompas, je lijf. En niet op de regels van een ander. Vind je het lastig om jezelf en je lichaam te vertrouwen? Vertrouw dan mij maar. Want ik geloof dat iedereen die innerlijke kompas heeft en dat jij die weer mag gaan ontdekken. Dit heeft tijd nodig, maar het komt. Geloof mij maar!

En ten slotte: accepteer dat je het niet accepteert. Accepteer dat je je lichaam niet altijd mooi vindt. Dat je niet altijd vriendjes bent met je lichaam. Dat is oké. Zodra jij accepteert dat je je lijf niet altijd mooi vindt, ontspan je meteen. Het willen hebben van zelf-liefde, zorgt ervoor dat je meteen in een kramp schiet. Accepteer maar dat je het niet accepteert.

 

Het kost tijd om écht vriendjes te worden met je lichaam. Vriendjes zijn met je lichaam houdt ook niet in dat je de hele dag je lijf fantastisch vind.
Maar dat houdt in dat jullie elkaar waarderen en respecteren. Dat je je lichaam niet probeert in een mal te gieten wat daar niet bij past.

Ben je vriendjes met je lichaam, dan is het ook oké als je soms ruzie hebt met elkaar. Maar daarna sluit je weer vrede en laat je elkaar weer met rust.

Voor mij is het onvoorwaardelijke liefde dat ik altijd mijn lichaam geef wat het nodig heeft. Respect en waardering voor wat het mij heeft gebracht.

Jaren geleden heb ik mijzelf belooft om nooit meer op dieet te gaan. Vond ik mijzelf daarna meteen mooi en leuk? Nee, helemaal niet!
Maar omdat ik altijd ben blijven eten en mijn gewicht heb gelaten voor wat het was, laat ik mijzelf zien dat ik er onvoorwaardelijk voor mijn lijf ben.

Door dik en dun!

Wat kan jij vandaag nog voor je lichaam DOEN, om te laten zien dat jij vrede sluit met je lichaam?

Weten hoe vrij eten echt is?

Ik heb voor jou gesproken met twee vrouwen over hun weg naar Vrij Eten. Wat het hen nu brengt en hoe zij hiermee hun eetverslaving (eetbuien, anorexia, boulimia) hebben weten te keren.

Ik mag jou die interviews sturen. Vul je gegevens even in, dan stuur ik je het eerste interview meteen!

Gelukt! Kijk gauw in je mailbox