Je staat tijdens een verjaardag te praten met mensen die je nog niet kent.
Het is gezellig, er is een klik en op een gegeven moment komt de schaal met eten langs.

Je buurvrouw begint te vertellen waarom ze het eten afslaat.
Ze volgt een nieuw dieet. Het slaat enorm aan want ze is al vijf kilo afgevallen in twee weken.
Alle ins en outs komen voor bij. Ze stelt je helemaal op de hoogte waarom suikers/koolhydraten/calorieën je doodsvijand zouden moeten zijn en dat afvallen nog nooit zo makkelijk is geweest.

Daar sta je dan, met je bek vol tanden.

Van een gezellig gesprek is het gegaan naar eenrichtingsverkeer.
Je luistert, maar alles in je roept: ‘hier heb ik helemaal geen zin in’.

Herkenbaar?

Zo vergaat het mij namelijk wel eens.
Op het moment dat ik beloofd had aan mijzelf om nooit meer op dieet te gaan, leek het wel alsof ik deze gesprekken aantrok. Als vliegen op honing.

Toen ik net uit mijn eetverslaving kwam vond ik dit heel lastig. Soms voelde het alsof ik even weer verleid werd om ook weer te gaan diëten . Ook al wist ik dat dit voor mij levensgevaarlijk was.
Dan voelde ik weer even hoe die kortstondige rush van afvallen werkt en werd ik daar meteen weer in mee gezogen.

Het kan ook zijn dat iemand niet haar dieet met jou deelt. Maar dat de afgevallen kilo’s van een ander uitgebreid besproken moet worden.
Of nog erger. Dat iemand commentaar heeft op jouw gewicht. Of dit nu afgevallen of aangekomen is.
Bijvoorbeeld: ‘wat zie jij er goed uit’.
Nog steeds word ik een beetje ongemakkelijk als iemand dit zegt.

Tegenwoordig bedank ik diegene ervoor.
Maar het wil ook nog wel eens gebeuren, als ik minder lekker in mijn vel zit, dat ik hier achteraf over na ga denken: ‘wat bedoelde diegene?’. ‘Vond diegene mij dikker dan anders of juist niet?’.
Je kent het misschien wel.

Gelukkig kan ik dieet praat nu naast mij neer leggen en voel ik mij extra rijk, omdat ik weet: ik hoef nooooit meer op dieet. Ik mag altijd alles eten wat ik wil en hoef nooit meer op te staan met de gedachte dat ik het vandaag beter moet doen.

Gesprekken over diëten en afvallen kan ik persoonlijk naast mij neer leggen.
En toch denk ik dat we met zijn allen moeten stoppen om dit onderwerp te bespreken en daardoor heel belangrijk te maken.

Even zes redenen waarom we beter kunnen stoppen met het praten over afvallen en diëten.

1.  We houden een maakbare gewicht cultuur in stand. In plaats van het accepteren dat iedereen gemaakt is voor een ander gewicht en lijf, gaan we hier volstrekt overheen en denken we dat iedereen hetzelfde kan bereiken. Of succesvol op dieet kan zijn (ik ben trouwens nog nooit één iemand tegen gekomen die succesvol op dieet is geweest en blijvend gewicht is verloren).

2.  We zeggen letterlijk tegen onszelf en elkaar: ‘zoals jij en ik nu zijn, dat is niet goed genoeg. Wij moeten gefixt worden. Als we niet afvallen, dan zijn wij niet mooi, slank en succesvol genoeg’.

3.  Wat gebeurd er met onze kinderen als zij horen dat wij het hebben over afvallen en diëten? Hoe gaan zij tegen hun lijf aankijken als de volwassenen het als ‘normaal’ beschouwen om gewicht te willen verliezen? Wil jij niet dat je kind gek met eten en gewicht gaat doen? Stop dan eerst zelf met het praten over afvallen en diëten.

4.  Er zijn zoveel dingen in het leven waar we over kunnen praten die veel belangrijker zijn dan ons gewicht. Bijvoorbeeld: passies, ambities en thema’s in ons leven waar we mee struggelen. Samen lijnen en afvallen verbind niet. Niet echt. Je zegt toch ook niet tegen elkaar: laten we samen voor een trein springen? Gezellig, samen kiezen voor pijn en marteling.
Diëten is geen oplossing voor het probleem dat daaronder ligt. Namelijk: pijn, trauma’s en niet gezien of gehoord voelen. Laten we het daar eens over hebben. Dat zou veel meer echte connectie en verbinding geven.

5.  Het kan simpelweg kwetsend zijn als we iets te zeggen hebben over het gewicht van de ander. Ik voel pijn op het moment dat het gewicht van de ander bekritiseerd wordt, omdat mijn eigen gewicht ook onderwerp van kritiek was. Laten we gaan kijken naar de kwaliteiten en mooie kanten van iemand en niet alleen naar de verpakking die erom heen zit.

6.  Het kan iemand anders triggeren. Zoals ik boven ook al omschreef. Voor een ander kan het een trigger zijn om zich niet goed genoeg te voelen. Of het idee te hebben dat ook zij moet afvallen.

Vind jij het ook lastig als een ander het over zijn of haar dieet heeft?
Je mag grenzen aangeven.
Ik betrap mijzelf er ook nog wel eens op dat ik mee ga in een gesprek, die mij energie kost. Of die mij helemaal niet meer dient

Wat kun je op zo’n moment doen?

  • De easy way (voor tijdens een feestje) maar misschien niet de meest eerlijke manier: Zeg dat je even naar de wc moet en sluit je erna bij iemand anders aan. Hopend dat die het niet toevallig ook net over diëten en afvallen heeft. Met het risico dat je vervolgens de hele avond op de wc zit.
  • Heel subtiel het onderwerp veranderen door te beginnen over bijvoorbeeld het weer, of het lekkere taartje wat er aangeboden is (lijkt mij wel een clear message).
  • Of de lastigste: aangeven dat je begrijpt dat dit onderdeel is van zijn of haar leven, maar dat je het liever over iets anders hebt.

Wat doet het met jou als een ander praat over gewicht, lijnen en diëten?
Betrap jij jezelf erop, dat je hier ook wel eens over praat?

Als jij en ik soms de behoefte hebben om het over ons lijf of gewicht te hebben. Zullen we het dan hebben over waar de boodschap eigenlijk echt over gaat?
Over de angst om buiten de boot te vallen, de angst om tekort te schieten, de angst om controle te verliezen of de angst om niet goed genoeg te zijn.

Het vraag misschien aardig wat moed, maar ik weet zeker dat dit voor veel meer echte verbinding en connectie zorgt!

Weten hoe vrij eten echt is?

Ik heb voor jou gesproken met twee vrouwen over hun weg naar Vrij Eten. Wat het hen nu brengt en hoe zij hiermee hun eetverslaving (eetbuien, anorexia, boulimia) hebben weten te keren.

Ik mag jou die interviews sturen. Vul je gegevens even in, dan stuur ik je het eerste interview meteen!

Gelukt! Kijk gauw in je mailbox